ATTENTION

Monday, April 30, 2012

kay bilis ng panahon. parang kailan lang wala akong ginawa kundi umiyak ng umiyak kapag inagawan ng candy. at ngayon, eto na … panibagong buhay na aking tinatahak.

parang kailan lang din ng aklat, ballpen papel ang aking hawak…aral-aralan nga ika ng iba. 

bakit? anu na bang nangyari sa akin? wala naman. wala… wala? wala nga.

2010. yun yung taon na nakamit ko ang aking diploma. mula sa apat na taong gulang unang hinarap ang paaralan hanggang sa taon na iyon. at lumipas ang ilang buwan matapos ang pagatatpos na aking inasam ay ayun, nagkaroon agad ako ng trabaho.

july 5, 2010. unang araw ko sa trabaho. nakakatuwang isipin dahil ang mga guard ay hinaharang ako…di naman kasi talaga ako mukhang guro…mas mukha daw akong studyante.

at sa araw na iyon nagsimula ang lahat.

halos dalawang taon na din ang lumipas mula ng unang beses kong tinapak ang aking mga paa sa paaralang iyon. tandang tanda ko pa nga yung isa sa mga tinanong sa akin nung principal…kung takot daw ba ako sa rejections.

sagot ko…hindi. kasi napakarami ko ng napagdaanan sa buhay sa ganung edad ko pera kahit ganun man ay nalampasan ko lahat. ano ba naman yung makatanggap ulit ako ng “rejection” ulit.

sa oras na yon inisip ko na di ako tanggap kasi ayus lang naman sa akin ee. pero ayun mali ako. matapos ang ilag araw…nagsimula na ako sa panibago kong buhay…bilang isang guro.

at doon sumibol ang “chowking” “mr. bangs” “payat” “potchii” “evil” “paymus” “potpot” “ronron” “nelson”…basta napakaraming tawag sa akin. hindi ko din alam kung bakit…pero ayus lang.hahha

at ayun. hindi nga daw lahat ng magagandang bagay ay panghabang buhay. darating ang panahon na ang mga bagay na iyon ay mawawala.

april 16,2012. nakatanggap ako ng text…pinapapunta ako sa eskwelahan…sa totoo lang alam ko na kung bakit…naramdaman ko na. pero ganun talaga.

napaka”paymus” ko nga kasi DAW hahaha…napakaraming madidilim na lugar ang sa akin daw ay bumabalot na ni isang liwanag ay wala naman sa aking sumagi upang bigyang linaw ang madilim na landas na pilit na sa akin ay bumabalot. 

isa pa dyan ang ang kakulangang kailangan daw upang ganap na masabing isa kang PROPESYONAL. 

bukod pa doon ay may dahon na kasing napuna mula sa isang tagtuyot na panahon na kung papakawalan pa’y kayhirap ng muling makahanap ng gaya nang dahong iyon kumpleto sa bahagi niya.

at sa ganung usapan nagtapos ang halos dalawang taong pakikisama sa mga kasamahang hindi mo alam kung sino ang nakaabang upang ikaw ay linkisin at tuklawin.

at ang lahat ay natapos na parang isang balahibong sa hangin ay sumasabay sa hihip. tama…ganun kagaan. walang sama ng loob na nakakubli…dahil kung ako man ay magtanim…sa akin din iyon tutubo at kapag lumaki na ay tiyak na kaybigat ng aking dalahin.

maluwag sa aking loob na ipasa ang susi sa kwartong handang handang magbukas ng panibagong kaalaman sa mga kabataang minsan ay inisip na sa panahong iyon ay ako ang kanilang makikitang nakatayo sa kanilang harapan.

at matapos ang ilang linggo at isang araw mula ng ang balitang iyon ay aking malaman…panibagong balita ang sa akin ay dumating. isang NAPAKAGANDANG balita.

ang bagay na maggiging dahilan sana ng aking pananatili sa lugar na iyon ay dumating mataposang higit isang linggo. 

tama…magiging dahilan. yun lang ang bagay na sa akin ay kinakailangan. at iyon ang aming usapan. kaya sa sa totoo lang ako din ay nagulat sa desisyong bigalng bumaluktot. isang desisyong nagpabago ng takbo ng isang napakalinis na ilog. 

ngayon, iniisip ko nalang…may mga tao pa kayang handang maligo sa ilog kung ito’y hindi na kasing linis ng dati? may tao pakayang handang gumamit ng ruler kung ito mismo’y hindi na tuwid? may tao kayang naniwala sa batang sumisigaw ng “LOBOOO…LOBOOO”…

dalawang bagay lang naman ang aking kinalulungkot…

isa dun ay ang pangako samga batang sa susunod na taon ay ako’y kanila pang makikita upang sila ay turuan…at ikalawa ay hindi ko na magagawang mapanindigan ang  katagang aking sinambit na ako’y mananatilipa. pero alam ko…sa aking sariling ang paninindigan na iyon ay aking pinanghawakan hanggang sa huli. nagkataon lang talaga na nahuli ng isang linggo lumabas ang bagay nasadyang tinutukan ng halos lahat.

nakakalungkot lang din ang kalakaran dito sa ating bansa na naggiging basihan ang kagalingan o kahusayan ng isang tao sa mga “QUALIFICATIONS” na tayo din mismo ang bumuo…

pero napagtanto ko…hindi naman lahat dito sa ating bansa ay ganun…bakit? dahil sa isang tanghalan ay sinubukan kong pumasok. ni hindi nga ako qualified para sa larangang iyon…at iyon ang sinabi ko sa aking application…

matapos angilang linggo nainis ako kasi isa ako sa mga pinili nila at binigyan ng pagkakataong maipakita ang aking kakayahan. na sa kabila ng kakulangan ko base sa qualifications na kanilang inihanda ay binigyan nila ako ng pagkakataong maibahagi kung ano ang kaya kong gawin…yun nga lang dahil sa totoo lang ay di ko inaasahan na mapagbibigyan nila ako…ayun hindi ko nabasa agad ang imbitasyong pinadala nila sa akin.

gayun pa man…masaya ako dahil alam ko na may mga  institusyon pa ring handang sumugal at sumubok ng mga taong hindi qualified at handang tingnan kung ano ang iyong kakayahan na hindi basihan ang nilalaman ng iyong papeles… at alam ko iyon ang dahilan kung bakit hanggang ngayon ay matatag pa din sila…

deskriminasyon nga namanang dahilan. paano nga ba uunlad ang ating bansa kung ang titingnan natin ay ang mga mukha ng mga tao? mukhang hindi naman basihan ng kakayahan at galing ng bawat isa.

sa ngayon…hindi ko alam kung ano ang sa aki’y nakaabang…

pero alam ko…hindi pa ito ang katapusan ko…

napakarami ko ng unos na sinuong…ngayon pa ba ako susuko?

darating ang panahong ang punong pinutol ang muling uusbong…mas malago kaysa sa dati at handang handang magbigay ng lilim sa mga naiinitang nilalang…handang handang magbigay ng sariwang hanging kinakailangan upang bawat isa’y maayos na makahinga.

hiling ko lang…na sa mga bagay na ginagawa ng bawat isa sa atin ay maging daan upang sa ikagaganda ng kinabukasan ng bawat isa at hindi upang ikabagsak ng ilan sa ating mga kasamahang tingin natin ay sagabal sa atensyon ng nakararaming nilalang.

 

nice try bro

Tuesday, March 27, 2012

para sa babaeng kausap ko kanina…alam ko…pag-uwi mo sa bahay ay mananatili ang inis saiyong isip at puso ngunit kailangan lang talaga kitang kulitin kanina para ayusin na itong connection namin sa bahay upang aking masambit ang mga “huling salita” bago ang huling pagsikat ng araw kapiling sila.

august 22, 2011… around 7:00 am. may mga bata akongpinaakyat at inutusan sila na pababain ang mga batang naroon sa loob ng klasroom…

isang katotohanang bagong simula ang aming pagsasamahan sa loob ng ilang buwan.

june 6, 2011. 2:30 PM. sobrang init. nakakainip…nasa harap ako ng klasroom. grabe parang wala akong kausap dahil sa sobrang tahimik nila. sa totoo lang ay tuwang tuwa ako noon kasi sa wakas matatahimik ang buhay ko habang ididiscuss ko ang chemistry.

ilang buwan linggo ang lumipas…bawat isa ay nagkaroon ng kadaldalan…kausap at kaibigan. at doon nagsimula ang paninibago na aking natamo. grabe, kung hindi ka pa maiinis ay hindi pa sila tatahimik. parang halos araw araw ata ay sita ang sasalubong sa kanila.

“parang simbahan na ang classroom natin” sambit ng isa kong studyante. sa oras na iyon…kahit naiinis ako ay pigil na pigil ako sa tuwa dahil sa narinig ko.

sa araw araw nga ba naman na sermon…sino nga ba ang hindi matotorete…

init…inis…sino nga ba ang hindi mabubwiset…lalo na kapag hindi sila nakikinig…

matapos ang ilang buwan…pamamaalam ang dumating sa kanila’y bumungad…at sa panahong iyon…nagkaroon ako ng pagpipilian…at sa hindi ko na sasabihing desisyon ay sila ang pinili ko…

matapos ang tatlong araw nilang pahinga…dumating ang kinalunesan… 

august 22, 2011…ang unang 7:00 am class ko sa kanila…hindi bilang isang subject teacher…kung hindi bilang isang adviser…

sa totoo lang…hindi ko alam ang trabaho ng isang adviser…isang bagay lang ang alam ko…kailangan kong anindigan ang bagay na pinili ko…

at dahil sa dami ng kailangang gawin…hindi ako nagdalawang isip na ihinto pansamantala ang aking pag-aaral at maging adviser nila. napakahirap kasing pagsabayin  ng dalawang iyon…o hindi lang ako nakapag-adjust ng husto kaya kinailangan kong mamili sa dalawa…at sa huli…mas pinili ko sila.

tandang tanda ko pa noong unang paghaharap namin bilang adviser nila…wala kaming nagawa kung hindi tumawa…siguro hindi lang din sila makapaniwala sa nangyari.

at sa araw na iyon din nagsimula ang aking kalbaryo na paggising sa umaga ng napaka-aga upang hindi mahuli sa klase…pero ang sarap pala bumyahe ng umaga…lalong lalo na kapag sa kada sakay ko ng bus ay naabutan ko ang pagsikat ng araw na badya ng panibagong simula…simula na sa kanila ko sisimulan…at magiging basehan kung ang buo ko bang araw ay maganda o hindi.

pero sa totoo lang…simula ng araw na iyon…halos hindi ko na sila nasesermonan…sino nga ba naman ang magnanais na magalit umagang umaga palang? wala naman siguro… nagsesermon pang kapag kinakailangan.

ilang linggo ang nagdaan at unti-unti na siguro nila natatanggap na ako na nga ang bago nilang adviser kaya no choice sila kung hindi sumunod sa akin at dalhin ang mga bagay na dapat kong ipadala para sa aking section… 

ang ilan nga doon ay ang mga bagay na para sa kumpetisyong sinasalihan ng bawat section. at ito ang unang competition na aming napagtagumpayan…

 

 

may lumaban ba sa amin diyan? hahahah ang mahalaga naman ay nakita kong lahat pursigidong manalo…lahat nagtulong tulong…at sa huli…kami ang naging kampeon para sa ikatlong taon.

pero sa totoo lang…sila na ata yung pinaka “corny” na studyante sa lahat…yung tipong ayaw sa picture-picture… sa loob ng klase kanya kanya ng business…yung tipong napakakonti lang ng “bonding” moments namin …di tulad sa ibang section na nakikipagsountrip pa kapag wala ng ginagawa…kantahan…tugtugan ng gitara…wala…pero kahit ganun… kapag kinakailangan naman ay sumusunod sila…gaya nito…

 

 

na tipong higit sa dalawang linggo bago lahat ay napapayag na magpajama para sa x-mas party…pero sa huli…ayan…lahat sila (nagbihis na yung iba) ay nakapajama.

sa totoo lang…ilang araw bago magsimula ang party namin na halos isang buwan napagpaplano ay bigalng may hindi pwedeng gawin…yung tungkol sa food. grabe…matapos ang ilang linggong pagpaplano biglang nasira lang lahat.

pero sa mismong araw ang pinakadabest.lahat bawal. yung tipong yung pinakagagawin nyo…videoke ay hindi pinayagan…yung food nyo ayaw papasukin…disaster nga kung baga… tipong susuko ka na pero para sa kasiyahan ay tuloy lang…

at sa huli…nagsaya din naman kami…gamit ang mga tugtugin sa cellphone na tinatapat sa mic…batuhan sa games…at ang malupit…ang sama sama naming pagtawa sa kabila ng delibyo na sa amin ay dumating.

sabi ko nga…ang mahalaga…nairaos natin…pero sa totoo lang…ang saya ko pa din noong araw na iyon…napakasaya…dahil kahit sa simpleng pagsasalo…nagawa ko sa unang pagkakataon na makabonding sila…at ang mga ka-away o inis  sa akin…ayun nagkaayus-ayos kaming lahat.

at sa totoo lang…yung picture na iyan…sapilitan pa…hahahah ang werid no? pero totoo…sinabi ko nalang na iisa-isahin ko sila sa picture na iyan para mag-attendance. garbe ganun sila ka-showbiz… at sa totoo lang…sobrang hirap kapag singilan na ang nangyayari para sa mga donasyon…kailangan ng isang matinding dramapara lang makalikom ng P50.00para sa kabuuan ng klase.

at sa araw na iyon nagsimula ang isang samahang sa kabila ng kacornihan ng bawat isa ay masaya ang lahat…

“wag wagan”

“chikito na”

“bobo”

“bob ong university”

“gang-chix”

“FTW bro”

“nice try bro”

ilan lang iyan sa mga  salitang tumatak sa akin dahil sa kanila… maliban diyan ay sila mismo…sila

GIAN at WILSTONE…ang asahan ng bayan lalong lalo na sa bingit ng panganib…alam nyo na ibig kong sabihin…

ang mga CHIKITO BOYS na sila DOMINIC na wala yatang namiss ni isang lecture sa lecture notes nya maliban nalang kung absent o late, ANGELLO na isip batang basagulero “DAW” EKING na chickboy… L J na  unang nagsabi ng “mahal ko ang chem” sa section nila…CJ na laging wala sa klase…wala ang isip…lumilipad lagi…at hindi nahiwalay kay JAMES simula palang ng second grading… PAULO na walang ginawa sa klase kung hindi lumabas o matulog. JOSHUA na…pumapasok ba sa klase ko?hahahahah sina HARVEY at IZAIAH na hanggang ngayon ay naguguluhan pa din ako kung sino ang sino. si VINCE na minsan ko lang makita sa umaga dahil puyat sa taping ng vince ganda. si ALLEN na malaki ang taenga gaya ko.hahahah at magaling ang mga kamay sa pagguhit…basta sa arts. at syempre si KEVIN na muhing muhi sa chemistry noong first grading at hindi ko alam ang nangyari sakanya at humataw noong second grading at hindi ko na kaaway hahaha.

sina RAFAELA, VENICE, SHARMAINE, SHEENA, RICCI, ELGA, SHERRIEANN, EENA, JULIMER, ANTONETTE  ED at JULIAN…ang mga tahimik kong studyante sa klase na may ibubuga din…minsan late minsan maaga gaya.  pero masisipag ang mga yan. maaasahan sa lahat ng bagay.

ang hindi mapaghiwalay na si JHENZEL at ABIE. laging nagpupunta ng CR…

ang magbabarkada at magkakasundo sa cutting-an hahaha joke pero totoo ata di ba KAYE, SAM, JESSICA, FRANK at MICA? hahahaha isama na ang may pinakamahabang pangalan na si BEN-10.

ang tatlong mariang nawala pansamantala sa klase dahil nalipat na sina MOJ, MARJ at BUGOY.

ang pasimpleng banat nina PAU at NICOLE lalong lalo na sa pang-aasar kay angello.

ang mga founder ng aming “UNIVERSITY” na sina JUSTINE na laging late at RONA-BABES na lagi ding late.

ang napakasipag na si CHIZA lalong lalo na sapagchechek ng attendance…hahahaha 

at syempre ang dalawang ito na sukbit sukbit ko sa divisoria at masasabi kong tumatak sa akin ng husto dahil nagsimula kami sa hindi magandang pakikitungo sa isa’t isa di ba LEMILLE at TRACEY? hahaha hindi mo din ata mapaghihiwalay ang dalawang yan. hahaha

basta…ilan lang yan sa mga bagay na hinding hindi ko makakalimutan sa kanila…

 

click to play ()

 

pero ayun nga…sa kabila ng masasayang ala ala…hindi din naman mawawala ang mga tampuhan. tampuhang tila hindi alam kung hanggang kailan…

 

 

tampuhang hindi alam kung hanggang kailan tatagal…tampuhang namuo sa kadahilanang napakababaw.

na tipongkahit anung gawin ay hindi na umeepkto…

wala, napagod lang din siguro ako…nabingi…nabingi sa ingay ng bawat isa…napagod sa kakasalitang tila hindi naman nila pinapansin…

na sa huling pagkakataong ayaw mong mainis ay hindi mo na napigilan… 

umapaw na…umagos na…nasayang na…

hindi ko alam kung hanggang kailan…o may pagbabago pa bang para sa kagandahan…

yung mga time na magkakasama kayo…masaya… nagtatawanan…natutulog…lahat yun nawala dahil sa isang bagay na hindi man lang nila ipinagkaloob sa akin sa huling pagkakataon…ang itikom ang mga labi at buksan ang mga mata…para sa huling “instruction” na para rin naman sa kanila.

tampuhang umabot sa selosan at awayan na sadyang nagpasakit ng ulo sa bawat isang sangkot sa gulong nagmula lamang sa pag-apaw ng lahat ng saloobing hindi na napigilan.

at ngayong isang oras nalang…bukas…ang laan upang sila ay makadaupang palad sa huling pagkakataon…hindi ko alam ang mangyayari…hindi ko alam ang magaganap…

pero inisip ko din…ito na din siguro ang isang magandang paraan upang masmadali ko silang bitawan…pakawalan… isang magandang bagay na sa huli ay hindi ko alam kung tama ba o hindi.

sa kabila ng kakornihan ng bawat-isa ay  nagawa pa din nilang mapalapit sa akin…sila ang una kong nga ‘ANAK” oo masarap sa pakiramdam na tipong mayroon kang “SARILI” na hindi ka makikisawsaw sa iba…pero kahit papaano ang hirap din pala na mapalapit ka sa mga taong alam mong hindi mo naman panghabang buhay na makakasama…

at sa ganitong sitwasyon…alam ko mas madali kong gawin at sambitin sa kanila ang PAALAM NA AT SALAMAT.

sa pitong buwan kong pagiging TATAY sa kanila…napakarami ko ding aral ang natutunan at masasabi kong isa iyong karanasan na higit pa sa diplomang maari kong makuha.

sa totoo lang…wala akong pinagsisisihan…WALA. masaya ako…

sa ayaw-bati-inis-tampo-bati-saya na sitwasyon namin sa loob ng pitong buwan…nag-enjoy ako…natuwa ako…higit pa sa kadahilanang halos pareho kami ng pag-uugali…

at bukas…kung saan nakalatag ang huli nating araw na pag-sasama bilang kayo na aking mga “anak” at ako bilang inyong “itay”…alam kong hindi magiging mahirap ang ating pamamaalam sa isa’t isa dahil sa sitwasyong mayroon tayo ngayon.

at sa totoo lang…mas nanaisin kong maging ganito nalang upang ang sakit ng pamamaalam sa isa’t isa ay hindi tatagos hanggang sa puso.

siguro…ayos na na ang mangyari sa samahang mayroon tayo ay gaya ng nasa larawang ito…

  

 

sa unang pagkakataon…lahat ay kumpleto…ako, kasama kayo…ang mga pangalan nyo…pangalan ninyong nakasulat gamit ang chalk.

nakasulat gaya ng chalk na kinabukasan ay kailangan ng burahin…kailangan ng alisin…lahat ng pangalan ay mawawala at ang matitira ay walang iba kung hindi ako… AKO mag-isa sa kwartong ito…

 

 

kwartong ito kung saan lahat ng tawanan…iyakan…harutan…tampuhan ay ating pinagsaluhan.

matapos ang huling isang oras bukas…matatahimik na ang mundo ko…tatahimik na sa kwartong ito…na siyang gustong gusto ko…

at sa oras na i-lock ko ang pintuan nito…na nagbabadya ng pagtatapos ng lahat…ang tanung ko lang…kasama ko nga bang ilolock ang mga ala alang minsan ay nagpangiti…nagpatawa at nagpataba ng puso ko…kasa kayo…ang kasama ang mga anak ko…kasama ang mga taong naluklok sa section na III-MODESTY…nice try BRO.

 

HINDI AKO THE BEST

Wednesday, March 21, 2012

yung tipong wala namang effort at hindi mo inaasahan tapos ikaw pa pala ay the best tapos yung ibang todo kayod yun pa yung hindi the best.

ilang taon na din ang lumipas mula ng malaman ko that chemistry is the study of matter and  the changes it undergoes.

mula noon…hindi ko na iyon nakalimutan. grabe ganun tumatak sa akin ang subject na iyon.

oo, alam ko na ilang beses ko ng issue ang chemistry dito sablog ko pero iba talaga ee, kapag mahal ko…kahit paulit-ulit…ayos lang.

ako’y isang produkto ng pampublikong paaralan.

kinder hanggang kolehiyo.

sabi nila…pinakamasaya daw na year ay ang THIRD YEAR HS. bakit kaya?

pero ngayon, alam ko na kung bakit…para sa akin…yun ay dahil sa mga bagay bagay na nag-aabang sa atin.

unang araw ng klase, bigayan ng book… kulay orange yun ee yung chemistry book, pero di ako nabigyan.

oo, alam ko nakwento ko na to doon sa napakahaba kong post pero promise iba ito…may iba dito…

yung tipong during english time…nanghihiram lang ako ng chem book para magbasa…at ako lang ang gumagawa noon…o may kakayahang gumawa noon? hahhahah kasi “close ko si mam sa english” i mean, mabait ako sa kanya.

ganun…para may matutunan ka…dapat magsumikap ka…kanya kanyang paraan lang yun.

pero ang saya kasi kapag naglelesson na kami noon sa chem ay nasusundan ko yung sinasabi ni ma’am.

ako nga madalas sumagot dun ee…hindi pabalang ha? kung hindi ay yung sagot para sa recitation.

feeling ko…pati nung mga klasmate ko…ang galing ko sa chem noong mga panahong iyon…

ikaw ba naman laging mauna sa “fisrt five” ni ma’am.

ako na

yabanggggggggggggggggg. di naman. sakto lang.

tapos dumating yung time na kailangan ng calculator…grabe yung calcu ko yun tag-20 lang ata nun. nakakahiya kasi yung iba kong klasmate ee sci-cal gamit nila…hala ee wala naman kaming pambili noon…kahit na 150 lang ata yung local noon. hahahaha ganun kami ka-tipid noon sa pera…kasi madalas wala namang tinitipid hahahaha…alam na

nakakahiya…tipong nag cacalculate ako patago para di nila makita yung calculator ko. pero kahit ganun nakakasagot pa din ako…ng tama ang dami ko kayang pirma sa notebook noon.

tapos yung calcu ko nga ee mamahalin… P20.00, malamang ang mga “features” noon ay sakto lang sa presyo… walang EXP ee kailangan. patay na…hahahaha

pero dahil doon, lalo kong nainspire kay ma’am…kasi tinuro nya kung papaano i-manipulate kapag ganun ang case…kumbaga alam din pala nya na yung calcu ko ay ganun…at nung iba na din sige isama na sila.

grabe lang yung hirap at pagod ko noon…pero alam ko worth it naman lahat.

bakit? kasi naranasan ko na sa mahigit kumulang 700 na 3rd year students ay naging highest ako sa isa sa mga periodic exam… via 1 point. ang saya kaya noon. kahit na hindi naman ako sa unang section. at ang 1 point na iyon ay dahil sa hindi na-chekan na methane (CH4).

grabe, napakarami ko talagang masasayang ala ala noon sa subject na iyon kahit na pagkatapos noon ay pagod muli ang sasalubong sa akin dahil kailangan ko pang maglakad ng halos kulang sa 1 oras para makauwi ng bahay…at ang tapos ng klase namin ay 7:20 (ata) ng gabi. ang saya di ba?

sa subject ding iyon ay naranasan ko namagcheck ng mga papel ng kaklase ko sa unang pagkakataon. ang saya ko noon kahit alam ko na ngayon ay dagdag trabaho pala sa akin iyon…bakit?kasi sa ganung paraan nalaman ko na may tiwala sa akin si ma’am.

pero sa kabila ng lahat, sa huli… hindi ko pa din natupad ang aking mithiin…ang makamit ko ang bagay na gaya nito.

 

hindi kasi ako yung naging best in chemistry sa klase namin. nakakalungkot. pero ngayon…okay na ako… masaya na ako kahit hindi ko nakuha ang bagay na ginusto ko noong una pa lang.

hindi ko nga alam kung masyado ba akong naging “ganid” sa pag-asam sa ganitong titulo… 

siguro…kung ako man ang nakakuha ng award na gaya nito ay malamang wala ako s

a kinalalagyan ko ngayon…dahil ang kabiguang iyon ang nagdala saakin kung nasaan man ako ngayon.

gaya ni ma’am…isa na din akong guro sa parehong larangan ng sa kaniya.

nito lang nakita ko ang facebook nya, at ito ang ilan sa usapan namin…

8 March

tama si ma’am…tuloy lang ang agos sa kabila ng iba’t ibang batikos.

grabe, napakarami talagang bagay ang natutunan ko sa chemistry at naituro ni ma’am. pero ang pinakamahalaga sa lahat  ay ang bagay na natutunan ko dahil kay ma’am at dahil sa subject na chemistry. mga bagay na hindi ko sa text book malalaman kahit kailan man.

hindi ko man natupad ang naisin kong maging best, alam ko sa sarili ko na ang mga learnings ay sapat na.

at higit sa lahat, wala man sa akin ang best in chemistry, nakilala ko naman ang pinaka the best teacher sa buong mundo.

para sa akin…siya pa din

hindi dahil sa mala-”terror” nyang asta sa aming klase, hindi dahil sa mabait siya…hindi dahil sa inaalalayan nya kaming lahat…iyon ay dahil sa pagbabagong nagawa nya sa buhay ko mula ng unang araw na nakita ko siya na tumungtong sa pinto ng aming classroom.

tama siya…sa huli…doon natin malalaman ang kahalagahan ng mga bagay bagay na ginawa natin…pinagawa sa atin at ginagawa natin.

lahat ng bagay ay may dahilan…may purpose…gaya ng hindi ko pagkamit ng isang bagay na minsan ko ng pinanghawakan…hindi ko man nakuha iyon…higit pa doon ang pumalit…mga bagay na sa kahit anong tropeyo ay hinding hindi ko ipagpapalit.

at ngayon na gaya na ako ni ma’am…nais kong maging gaya nya…hindi lamang naging chemistry teacher sa mga studyante…kundi naging isang hulmahan… hulmahan ng inspirasyon sa bawat mukha na sa akin ay humaharap sa pang-araw-araw na gawain.

alam ko na hinding hindi ko siya mapapantayan…hindi ako magiging the best gaya niya…pero gagawin ko ang higit pa sa kailangan upang maipamahagi ko sa karamihan ag tunay na diwa ng pag-aaral ng subject na ito.

hindi lamang puro numero o elements…hindi lamag puro experiments…pagsabog…pag-usok…bagkos ay isang gawaing paghahanda para sa mundong punong puno ng pagbabago…

at iyan ang hiwaga ng subject na ito…a branch of science that deals with the study of CHANGE.

pagababago na magsisimula sa iyo…sa pagpili mo ng landas na tatahakin mopagdating ng takdang panahon. para sa mga bagong taong makikilala…bagong taong makakasalamuha… maaaring taong iba ang papanaw ng gaya sa iyo…minsan nga swetihan nalang na makahanap ka ng tao na hilig din ang hilig mo gaya niya…

 

(di ganyan ka-flat ilong ko hahahah)

isa sa mga estudyanteng kailan man ay hindi ko nakasalamuha sa isang formal set-up.

gayun pa man…sa kabila ng mga pagbabagong hatid ng ating mundo…nawa ay isa ako sa mga naging daan upang ilang “pangaral” patungkol sa buhay ay natutunan ninyo.

muli…taas noo kong sasabihin na HINDI AKO THE BEST kung wala ang mga taong naniniwala sa kakayahan ko…naniniwala sa mga salita ko…mga taong handang handa akong saluhin sa tuwing nahuhulog ako…

isa lang naman ang nais kong sabihin…dahil sa inyo kaya hanggang ngayon ay patuloy pa din akong nakaharap sa lahat ng hamon ng PAGBABAGO. at kung tatanungin nila ako kung sino nga ba ang the best,iyon ay walang iba…kung hindi KAYO. ang mga taong kayang umintindi sa katahimikan ng isang titik.

muli…huwag lang magpatangay sa agos…o sumunod sa ihip ng hangin. matuto kang gumawa ng sarili mong daan…daang wala kang matatapakang iba…daan tungo sa tagumpay mo, PARA SA IBA…para sa kanila…dahil sa kanila.

GUYS, MARCH 28 NA :)

Tuesday, March 20, 2012

ilang araw nalang.

bukas mararanasan na nila…sa huling pagkakataon ang lupit at hagupit ng CHEMISTRY. sana sa huling pagkakataon ay hindi na ako mabigo at silang lahat ay makakuha na ng mataas na score sa aking exam.

pero anu pa man ang maging resulta…alam ko na kahit papaano ay may mga bagay akong nabago o naibahagi sa kanila.

grabe, kaninang umaga…habang nasa bus ako…NLEX…yung tipong humahampas sa mukha ko yung hangin…ayun…naalala ko lang kung papaano ako nalungkot noong unang araw ng klase…kasi iba na yung mga studyante ko.

hindi ko nga alam kung magiging ganun din ako ka-close sa kanila gaya ng sa dati. pero alam ko na hindi na…iba na.

ang dating masungit noon sa umpisa…ngayon hanggang sa huli ay nagsusungit pa din.

at ngayong nalalabi an ang araw ng pamamalagi nila bilang aking mga mababait, makukulit, matatalino…matatalinong tamad…at higit sa lahat ay ang mga PASAWAY na studyante.

tanda ko pa noon kung papaano ko sila i-SURPRISE sa mga bagay bagay kada araw. pero sa huli…hindi ko din napigilan…lumabas din ang aking kakulitan.

KATAPANGAN

sila, second grading na noong naging official chemistry teacher nila ako…ibang iba…kasi inagawan ko sila ng classroom. hahaha joke. nagkataon lang.

sa kanila ako inis na inis noon kasi sobrangggggggggggggg gugulo at iingay.

halos every after lesson quiz agad. para lang tumahimik sila.

sa kanila ko  din unang nadinig ang FREE TIME NAMAN SIR. pero sabi ko nga sa subject ko…walang free time.at napanindigan ko naman yun hanggang sa matapos ko ang mga topics na dapat tapusin.

at sa huli…dahil nga halos walang pahinga sapaglelesson…nagkaroon din kami ng oras para magkaroon ng “BONDING” sa loob ng classroom.

sa kanila ako unang nakapg pick-up lines at nak-nak. ang saya lang kasi sa ganung paraan ay naipakita ko na HINDI NAMAN TALAGA AKO GALIT SA KANILA

ang saya kahit laging kakornihan lahat ng mga banatan sa loob ng klase…

higit pa sa banatan ay ang mga asaran na walang pikunan.

at yung bagay na iyon ang pinakakinahahangaan ko sa mga batang ito. na kahit anung PANLALAIT ang ibato sakanila ay babatuhin ka din nila. walang samaan ng loob SPORTS nga lang daw.

at ang bagay na iyon ang talagang maaalala ko sa kanila.

PAG-ASA

ang section na ito ang masasabi ko na sa umpisa palang ay GUSTONG GUSTO ko na. kasi kahit iwanan sila sa loob ng klasroom basta may ginagawa ay tahimik.

nung isang beses na kinailangan ko silang bitawan…yun yung pinakamasakit sa lahat. at noong nagpaalam ako sa kanila ay yun yung halos umiyak na ako (first time) sa harap ng klase.

halos ayaw nila ako palabasin ng klasroom noon. nakakatuwa lang.

matapos ang ilang linggo.isa lang ata. ayun WELCOME BACK. hahahha sobrang saya.

sa section na ito ako PINAKAMADRAMA…puro kadramahan naman ang binibitawan ko sa kanila…at ayun… effectve naman…MINSAN

yung mga simpleng kulitan na lahat ay tumatawa…simpleng banat at simpleng kasiyahan. masaya ako kasi sa wakas…naranasan ko din ang magkaroon ng mga studyanteng pwede mong iwan ng tahimik at mababalikan mo na tahimik pa din.

ngayon…hindi ko alam kung kanino na ako magdadrama… hahahaha

PAGKUKUSA

hay nako. yun lang. tapos na.

hahahaha…ang section na unang una kong pinuntahan noong unang araw ng klase. RAYOT ITO. sobrang ingay. pero nakatayo lang ako sa klase…malungkot kasi ako noon at bago na ang mga mukhang makikita ko. naaalala ko lang ang kasayahang dulot sa akin ng mga nakaraan kong studyante.

gaya ng isa kong section…second grading ko na din sila naging mga tunay na studyante sa larangan ng KAPNAYAN.

wala. alam ko ayaw nila sa akin…hindi siguro sila sanay sa mga surprises na talaga namang nakapagbigay sa kanila ng STRESS.

tandang tanda ko pa noong nainis ako sa kanila kasi iniwan nila ang klasroom na SOBRANG KALAT. 

edi ako nalang naglinis at tapos nun, wala ng pansinan…lesson lesson tapos pag may tanung sagot tapos lesson lesson. hahaha muntanga lang.

tapos after class…ayan…lahat sila lumabas na pero may tumawag sa akin

ayaw ko nga lumapit pero may kailangan akong kunin sa faculty room so lumabas din ako. pagkakita ko lahat sila nakakumpol tapos nagso-sorry…may hawak pang mga papel yung iba. SORRY daw.

di ko nga pinansin.

pero sa totoo lang…sobrang tuwa ko noon. kasi di ko inaasahan na maiisip nila iyon. nakakataba lang ng puso kasi mukha namang sincere sila sa paghinge ng tawad.pero snob pa din.

wala. snob lang. hahahaha pero ayun… sobrang NA-APPRECIATE ko yun promise. di ko lang pinahalata.

tapos noon alam ko…na-i-stress pa din sila sa subject ko. kasi umiikot ang tanong kapag sa mga exams na.tipong backward na.hahaha

parang nitong last grading nga lang kami kahit papaano ay naging okay na. dahil sa i love chem na sinisigaw ng mga tinawag kong “PLASTIK BOYS”.

sa totoo lang hindi ko naman alam kung sincere sila o hindi pero hinahayaan ko nalang. nakakatuwa naman ee. kahit nga di ko alam if totoo o hindi

basta. ilan sa pinakamasayang araw sa kanila ay yung BASAAN. alam na nila yun:)

at yung nag-last day ako sa kanila nitong isang araw lang. binigyan ko sila ng sticker…ng periodictable…kasi ayun sinabi ko nga yung dahilan… isa sa pinaka importanteng bagay sa isang CHEMISTRY teacher ay ang periodic table <3

sa totoo lang hindi ko alam kung okay na nga kami kung “napatawad” na ba nila ako sa STRESS na dinulot ko sa buhay nila…pero isa lang ang alam ko… I <3 CHEM.

at ang PLASTIC BOYS dati…lumawak na yung “family” also known as PVC. hahahaha at iyon yung mga taong nagmamahal DAW sa CHEMISTRY

bukod pa doon ay ang MOMENT OF SILENCE kada nagbibitaw ako ng mga “JOKE” (?)

haahahah kasi ang korni naman talaga. mas korni pa doon sa isa kong section. pero bago ko naman iyon sinasabi ay pinapangunahan ko an sila naKORNY talaga iyon.

ang mga tawagang ENGOT (14) hashtag (#) … should i give up…  at ang PVC… ilan sa mga magagandang (?) ala ala na iiwan sa akin ng section an ito.

sa kabila ng stress na dulot ko sakanila…ang importante ay sa huli…nakuha pa din naming maging masaya

—————————————————–

muli…salamat sa pakikinig sa loob ng halos isang taon. taenga man ay nabinge sa mga kung anu-anong bagay na aking sinabi noon…sana ay maging aral iyon para sa iyong susunod na lakbayin.

tiwala ako na bawat isa sa inyo ay balang araw…titingalain ng karamihan. sipag lang yan…tyaga at dedikasyon. at laging tandaan… ang mga bagay bagay ay huwag isa-isip…bagkos iyon ay isa-puso…dahil ang isip ay nakakalimot ngunit ang puso ay hindi.

may namimilit sa akin…kung mamimiss ko daw ba sila ang sagot ko…

HINDI.

bakit? kasi ang mga namimiss lang naman ay yung mga taong nawawala…ee hinding hindi naman sila mawawala dito sa <3 ko

totoo walang halong KAPLASTIKAN

nga pala…march 28, 2012…LAST DAY OF CLASSES

good luck sa magiging bagong kabanata ng inyong buhay. muli MARAMING SALAMAT . THANK YOU… GUYS

#foreverevillovesyou

 

 

STP

Sunday, March 18, 2012

ngayon, isang taon ang nakalipas mula ng naging “official” kaming dalwa…nakita kong muli siya…hindi ko maitago ang kaba at saya na aking nadarama…hindi ko aakalaing matutupad ang aming pangakong sa unang anibersaryo ay muli kaming magkakasama…

———————————————————————————–

ako si noel. isang ordinaryong college student. aral-bahay-gala ang gawain. sa bahay madalas lang magcomputer…maglaro…manood ng mga short films sa youtube…o minsan ay gumawa ng sariling video at i-upload sa youtube. makipag-chat…at kung anu-ano pa.

hindi ko aakalaing sa ganitong klaseng libangan makikilala ko ang taong matagal ko ng inaasam. gabi noon ng di inaasahan ay nakita ko ang page nya sa isang social networking site. inadd ko at kinabukasan ay inaccept nya naman. nagsimula sa mga messages hanggang sa nauwi sa chat. usong uso pa ang YM noon.

sa ganung paraan…nakakausap ko siya…nakikilala ng lubos…nakakapagaanan ng loob.

masaya naman kami…halata sa mga pinag-uusapan namin.

malayo siya sa akin…mga apat o limang oras na byahe mula dito…sa maynila.tingin ko din kung magiging kami ay mahihirapan din kami…kasi nga…pano mo mapadadama sa kanya na mahal mo siya o paano mo siya madadamayan sa problema niya kung napakalayo mo naman…basta ganun kagulo ang isip ko noon.

ilang buwan ko din siyang halos hindi pinansin noon…kaso lang…hindi ko din kinaya…kinausap ko ulit siya…hindi lang sa chat, pati sa text pa.

my 18th b-day

ayun, b-day ko whooooooooooooooo… umagang umaga…as in mga tipong 12:00 or 12:01 AM basta mga ganung oras…tinext nya ako…happy bday blah blah pero ibang number…kakatuwa kasi nakitext pa siya. nawalan kasi daw siya ng load.

tapos ayun. ordinaryong araw para sa akin. pumasok sa school. ganun ganyan tapos umuwi. tinetext ko pa din siya tapos sabi ko gue after this di na muna ako papaload. mawawala na unli ko. reply nya magload daw ako. hindi ko alam kung bakit. pero ginawa ko pa din naman. hanggang sa nakauwi na ako ng bahay. tapos text text pa din kaming dalawa…hanggang sa bago ako matulog… ayun na…doon na… sinagot na nya ako. kami na…it’s official…b-day gift day nya yun for me.

ako…sobrang saya…halos hindi ako nakatulog nung mga oras na iyon. tipong kahit sa text lang…sobrang saya mo na…

at sa ganung paraan nagsimula ang aming storya.

8th month

akalain mo yun, kahit malayo…tumagal kami ng walong buwan. yun nga lang hindi na kasing saya ng dati. napakarami kasing nakikigulo. kaya ayun…ilang araw lang ang lumipas…napagdesisyunan muna namin na bigyan ng distansya ang bawat isa. cool-off kung baga.

masakit man pero kung iyon ang pinakamagandang gawin upang mapanatili naman ang aming samahan ay tinaggap ko na din.

basta…noong araw na iyon…lutang na lutang ako…wala sa sariling pag-iisip. malungkot.

Valentine’s day

grabe. ganun pala yun.unang beses kong nagcelebrate ng V-day na may isang special na tao sa buhay mo. mga seven ata yun ng gabi.basta ganung oras…nasa school pa ako.tapos bago ako umuwi, tinawagan ko muna siya. at sa totoo lang…iyon ang unang beses ko na narinig ang boses niya. kakatuwa…ang saya lang.

sa pagtatapos ng aming usapan…sinabi niya sa akin… i love you…sa totoo lang hindi ko alam ang isasagot ko…kasi nahihiya ako na ewan…parang ang korni kasi…pero sinagot ko din naman.

ang saya. kakaiba. tapos pag-uwi may e-mail akong natanggap mula sa kanya. video clip. ang sweet lang. tipong itim na puso tapos naging pula. gawa niya. para daw sa akin.

2nd month

ngayon…nagpaplano na kami..sa bakasyon doon ako sa kanila, at sasakto yun sa b-day niya.

ang saya lang na kinakabahan ako. hindi ko alam sasabihin ko sa mga magulang ko kung saan ako pupunta o kung anu pa man. pero sa kagandahangpangyayari…nakapagpaalam naman ako at ayun…pumayag naman.

Tricycle

bakasyon na. ang saya kasi makikita ko na siya.

gabi bago ako umalis ng bahay. todo impake ng mga damit at book. kunyari talaga ee no? pero ayun basta halos mga alas onse na ako natapos nun. puyat kasi gigising pa ng maaga.

mag-a-alas sais ng umaga ng umalis ako ng bahay. iyon na. unti-unti na akong napapalapit sa kanya. tapos sa bus stop sinuwerte kasi hindi na nagtagal pa ng ilang oras.

matapos ang ilang oras na paghihintay sa loob ng bus patungo sa kanila…at ayun…bumaba na ako sa lugar kung saan ko siya kikitain.

una kong nakita ang mukha niya na nakasakay siya sa tricycle. at nang mga panahon na iyo…hindi ako makapaniwala…siya na yun. ang saya. sobra.

Pamamalagi

ang saya lang. ang dami kong naranasan sa pamamalagi ko sa  kanila. tipong unang beses ko naglakas sa mala bundok (maliit na maliit) na sa gilid ng daan ay mga punong kahoy ang nakapalibot.

unang beses na naglalakad sa gabi habang umuulan na may ka-hawak ng kamay.

maligo sa ulan kasama siya.

at ang pinakamasaya sa lahat ay ang makipagharutan sa ilog kasama siya at ang mga kaibigan niya.

doon ko din naranasan ang mga bagay na halos unang beses kong natikman at akin naman iyong nagustuhan.

Paglisan

hindi naman ako panghabang buhay na maninirahan sa kanila. ayun. lahat nga daw ng bagay na mahalaga ay may hangganan. 

dumating na yung time na kailangan ko ng umuwi ng maynila.

mahirap. masakit. pero kailangan.

halos iyak lang kami ng iyak ng gabing iyon.

kinaumagahan… nauna akong gumising sa kanya. nakahanda na yung almusal.  tapos ay ginising ko siya. para saluhan ako sa huling pagkakataon. pagpasok ko ng kwarto niya, nakita ko…umiiyak pa din siya.

ang sakit lang sa pakiramdam. pero kailangan kong tatagan ang sarili ko…at saka nung mga panahon na iyon, alam naman namin na aalis at aalis ako sa kanila.

tapos ayun…sinabayan na niya ako sa pagkain ng almusal. 

at nung papaalis na ako…kainis kasi nagpatugtog pa siya. Leaving on a Jet Plane

nung hinatid na niya ako sa terminal…yun yung pinakamahirap sa lahat. ang bigat bigat ng loob ko. halos ayaw ko pa sana. pero ayun nga…kailangan.

nang papasakay na ako…may inabot siya sa akin…letter. yun pala yung ginagawa niya nung isang gabi. at sa bus…pinilit kong hindi umiyak habang nakikita pa niya ako…pero nung nakalayo na yung bus…yun yung pinakamasakit sa lahat…

3rd month

isa sa pinakamasayang araw sa aming dalawa…kasi unang beses naming ipinagdiwang ito na magkasama. tipong simpleng pancit canton lang at tinapay…sapat na basta kasama ko siya.

kinabukasan, umalis kami…nagcelebrate ang saya lang…parang tanga nga lang ee.

noong pauwi na kami…pabalik sa kanila…sa may over-pass, may sinabi siya sa akin…sa totoo lang hindi ko naman ganung naintindihan kaya umo-o nalang ako.

sabay sagot niya…kainis naman ito… yun pala…nag i love you siya sa akin. nakakatuwa na nakakainis kasi ang binge ko nung oras na iyon.

B-day NYAAAAAAAH

swimming

hahahaha. iilan lang nakakaalam na hindi ako pangganung bagay.

kasi hahahaha minsan ay isang jujungekjungek na tao. basta hindi ko pa din maishare sa iba kung ano ba talaga ang rason at pagdating sa mga ayaan ng swimming ay hindi ako sumisipot.

pero b-day nya ee. kailangang maging masaya.

nakakaselos lang kasi kapag nag i-slide siya…ang daming tumitingin sa kanya. hahaha tapos ayun…basta may katangahan akong nagawa. hindi ko na rin sasabihin kung ano. kasi wala namang nakakaalam pero ayun…isang realidad ang aking napagtanto…hindi nga talaga ako pangswimming. tapos.

pero nung uwian na…ang saya kasi kaming dalawa lang ang nasa tricycle. tapos nasiraan pa…doon sa may tulay. habang umuulan-ulan. ang sweet lang ng moment.

———————————————————————————–

ilang buwan din ang lumipas matapos naming magkita at naulit pa iyon. tipong hindi ako pumasok sa klase ko para lang puntahan siya.

okay naman ang aming samahan. kahit minsan sa phone lang.

hanggang sa umabot nga kami sa aming ika walong monthsary.

———————————————————————————–

click to play

 

 

 

ngayon, isang taon ang nakalipas mula ng naging “official” kaming dalwa…

bago kami maghiwalay noong magkasama pa kami…nangako kami na sa aming anniversary ay magkikita kami…magcecelebrate sa ganitong lugar ganitong oras…

at tinupad ko naman iyon. masaya akong nagpunta at tumungo sa aming usapang lugar.

at doon nga ay nakita kong muli siya…hindi ko maitago ang kaba at saya na aking nadarama…hindi ko aakalaing matutupad ang aming pangakong sa unang anibersaryo ay muli kaming magkakasama…

nakita ko siya habang nasa loob ako ng  book store. para siyang may hinahanap. nang papalapit na ako sa kanya ay bigalang may isang lalaking  tumawag sa kaniya. 

yun na nga siguro yon.

siya nga pala…matapos ang cool-off naming dalawa…dumeretso iyon sa break-up.

ang inaasahan kong maaayos ay lalo pang gumuho.

hindi ko alam kung bakit…ako ba o siya? sino ba ang may kasalanan?

ang sakit lang na sa unang araw ng inyong annibersaryo ay makikita mo siya na may kasama ng iba. kasama ang taong ngayon ay minamahal niya.

ako…nagpunta lang naman ako doon para tuparin ang aking binitiwang pangako. hindi ko naman inaasahan na makikita ko siya doon. pero nakita ko siya…yun nga lang…kapiling na ang iba. hindi ko alam kung sinadya ba ng pagkakataon.

sa mga oras na iyon…hindi ko alam ang gagawin ko…gusto kong umiyak…pero para saan pa?

umuwi akong basag na basag muli ang aking puso.pero alam ko na ang kada piraso ay nananatili sa loob ko…naghihintay ng bagong taong handang masugatan sa pagdidikit dikit ng bawat basag na piraso.

at ng oras na nakauwi na ako sa bahay…nag online agad ako. at online din siya.

noel: hi…happy anniversary. nakita kita kanina…tumupad ako sa pangako. sa totoo lang gustong gusto kitang yakapin kanina at sabihin sayo na mahal na mahalpa din kita. sayang at sa hulingpagkakataon ay hindi ko nagawa. naduwag nanaman ako sa sasabihin ng iba. pasensya na. at ayun…happy anniversary nalang uli.

siya: ah. happy b-day pala.

———————————————————————————–

hindi ko alam ang mararamdaman ko sa mga oras na iyon. blanko.

alam ko…masakit…pero hindi naman natin kailangan ikulong ang ating sarili sa nakaraan. maaari natin iyong gamitin upang bumuo tayo ng bagong bukas kasama ang bagong tayo. 

nabasag man tayo minsan…pero darating din ang panahon…may taong handang gawin ang lahat para ang basag na ikaw ay muling mabuo…at magkaroon ng bagong pag-asa.

hindi man kami nagtagal…gaya ng aking inaasahan…malaki pa din ang aking pasasalamat sa kaniya dahil napakaraming bagay ang tinuro niya sa akin…ang natutunan ko sa walong buwan na pananatili niya sa buhay ko.

ang hirap lang talagang mabigo sa unang pag-ibig.

muli, ako si noel. isang ordinaryong college student noon. aral-bahay-gala ang gawain. sa bahay madalas lang magcomputer…maglaro…manood ng mga short films sa youtube…o minsan ay gumawa ng sariling video at i-upload sa youtube. makipag-chat…at kung anu-ano pa.

sa ganitong paraan ako nabubuhay. ngayon, pilit ko pa ding binabangon ang aking sarili sa kabiguang minsan ng natamo…pero alam ko…darating ang panahon…makikilala ko rin ang taong laan para sa akin.

dahil ang pag-ibig ay parang isang taong naghihintay ng sasakyang LRT. hindi natin alam kung sino ang ating makakasakay. hindi maiiwasang mamili. hindi maiwasang makipagsiksikan lalo na kapag nagmamadali. pero isang takdang oras…darating at darating ang isang buong LRT na walang laman at hindi mo kailangang makipagsiksikan.

sa tamang paraan. sa takdang panahon.

LATHALA.

Monday, March 12, 2012

October 2006 noon nung una kong inexplore ang web at ang “social internet”.

grabe, ang laki na ng pinagbago ng lahat lahat patungkolsa akin. mula sa isang mang mang na halos hindi alam magtype o ni buksan ang microsoft word, ngayon, halos lahat na ata ay nakakalikot ko na.

iyon ang nagagawa ng teknolohiya.

though i admit the fact that i am not that knowledgable enough with this kind of thing, i must say that i have atleast something to share if someone asked me how things works.

that is if i would gladly entertain them. hahahaha. im not snob. just being the real me. the person i was before.

who am i? i think no one could answer that stupid question. why? becauseno one knows who i really am.

mula pagkabata ni hindi naman ako palakaibigan o palakausap sa mga tao.ang dahilan ay ayaw ko ng ulitin dito, nandoon sa isa pang blog ko. (pastry.i.ph)

hindi lang siguro talaga ako sanay na makihalubilo. tapos.

ang weird no? tipong yung mga kapatid mo noong bata pa kayo ay ayun, nasa kapitbahay nakikipaglaro at ikaw naiiwan mag-isa sa bahay na kalaro ay yung mga laruan. tipong sila andoon may sleep over ikaw matutulog mag-isa. hahahhaha.

sa school, uso grupo grupo, lalo na sa recess, at ikaw, kumakain mag-isa habang nakikita mo silang ayun, tumatawa…masaya.

tipong ikaw, kapag lunch time sa school, pupunta nalang sa “office” at mag-isang lalasapin ang sarap ng iyong kinakain.

na kapag field trip, usapan na kung sino ang katabi, at ikaw…ayun sa gitna lagi ang bagsak.

grabe, napaka-introvert ko talaga hahahha

pero sabagay, iniisip ko nalang na mayroon din akong kaibigan.hindi nga lang nakikita ng iba at hindi rin naman nakikita ng aking mga mata.

ganun kaganda ang imagination ko ee. na nahubog mula palang ng pagkabata ko.

tandang tanda ko pa ang dahilan kung bakit ayaw ko sa A.P. kasi yung teacher ko nung elementary, grabe manlait. 

nagpost ng mga magagandang tanawin sa board, pinakuha kami ng papel at lapis at gumawa daw kami ng isang kwento patungkol doon sa tanawin na iyon na NAPUNTAHAN na namin. pipili lamang kami ng isa. at sabi pa nya, grabe naman daw kung kahit sa LUNETA lang ay hindi pa namin nakikita.

nakakahiya mang sabihin, pero sa mga larawan na iyon, kahit luneta ay hindi ko pa talaga napuntahan.

at doon, kaysa nman wala akong maipasa, gumawa gawa nalang ako ng aking sariling likha. at dahil yung luneta ata ang pinakamadalas puntahan doon, malamang, iyon ang aking ginawang tema. nagkunyari nalang ako na nakapunta na ako doon at sumulat ng mga bagay bagay patungkol doon.

simula noon, hindi ko na nagustuhan yung subject na iyon.kasi feeling ko, para masmaintindihan mo yun kailangan mo munang makita sa totoong buhay. ee di naman pwede kasi busy sila mama at papa, ate at kuya. wala naman akong makakasama dahil wala naman akong ibang kakilala…o makakasama.

ayun, ang hirap pala ng wala kang kaibigan. kaya ayun, noong october 2006 unang beses kaming nagkaroon ng laptop at internet sa bahay. usong uso noon ang friendster. gawa naman ako ng account. tapos add friend add friend.

at doon ko nga naranasan na magkaroon ng “kaibigan”. di naglaon, tipong nakakasama ko sa personal yung mga taong doon ko lamang nakilala. masaya, kasi sa wakas, ang imahinasyon kong kaibigan, ngayon ay totoo na.hindi lang isa, marami pa sila.

 

mga kaibigang minsan ay aking inasam na sa tuwina ay laging makasama.

 

mga bagong kakilalang nang dahil sa pageexplore. mga taong nakita nang dahil sa kalikutan at sa kung anu pa man.

 

 

pero sabi nga nila, some good things never last. mga naging busy…nawalan ng contacts…may mga kanya kanya ng buhay ang bawat isa.

ngunit sa bawat pagtatapos nga daw ng isang umaga, isang panibagong umaga ang sa ati’y naghihintay. sa ati’y nag-aabang. at sa ating pagmulat ay pupukaw sa damdaming minsan ng nawalan ng pag-asa.

 

 

 ngunit alam ko na ang aking lakbayin ay hindi pa nagtatapos. kalungkuta’y muli aking ikukulob. sa katotohanang hindi naman natin alam kung sino ang totoo, kung sino ang matitira o kung sino ang mananatili. mga kaibigan ba’y sa ati’y daraan lamang? 

why so madrama? hahahah never mind. i am just happy that despite my “undefined” character, i still found them. knowing the fact that they will not stay for a life time, at least, i was able to came out inside the box ang have fun with different kind of people. that “INTROVERT” before is no longer that type of guy anymore.

ngayon. masasabi ko na ang laki na nga talaga ng pinagkaiba ko noon sa ngayon. hindi ko rin alam kung bakit. pero ang alam ko, nagawa kong makihalubilo sa ibang tao, dahil sa tulong din ng isang tao.

pero lahat naman tayo ay daraan sa pagkabigo.ngunit ang mahalaga ay kung ano ang bagay na natutunan natin sa mga panahong kayong dalawa ay magkakapit bisig pa.

natuto akong maging masmatatag. natuto akong lumaban at manindigan.

ilang taon na rin ang lumipas. at dala dala ko pa din ang tibay ng loob na natutunan ko. kaya ko ng tumayo ng tuwid at humarap sa libo libong tao. ang isang dahilan ay alam ko na hindi ako nag-iisa. at kasama ko sila.

nagagawa ko na ring tumawa. nagagawa ko nang makipag-usap sa iba.mga bagay na kung titignan ang aking nakaraan ay hindi mo aakalaing akin itong magagawa.akin itong makakaya. at ang dating luneta na sa larawan ko lamang nakikita, ay napuntahan ko na. hindi lamang ang luneta, kung hindi kung saan saan pa.

ang saya. ang sarap sa pakiramdam. siguro kung noon ay nagawa kong hindi ikubli ang aking sarili ay hindi ko na kailangang magpanggap pa sa aking likha na naglalarawan ng aking karanasan sa isang lugar na akin ng napuntahan kahit na na ni isang segundo ay hindi ko man lang namasdan.

at ang mga larawan na noon ay sa ami’y pinakita ng aking guro ay isa-isa ko ng pinupuntahan.  tinutupad ko na ang aking pangarap na hindi lamang iyon sa larawan mamasdan.

mula sa unang pag-connect sa internet… ang lahat ay naging malinaw. ang lahat ay nabigyang kulay.

ngunit hindi naman sa lahat ng pagkakataon ay maiintindihan ka ng mga taong sa iyong pinaglalalagay. darating ang panahon na sila ay hahamakin ka, huhusgahan ka.

ngunit papaano nga ba itinatanim ang isang punong kayganda? hindi ba kailangan mo munang magbungkal ng lupa upang iyon ay doon tumubo, o sa kagandaang palad ay mamunga. hindi ka naman agad makakapag-ani kapag hindi naitanim ang mga buto ng puno. 

at mga mata ba’y sa ati’y isinama upang makita ang kamalian ng iba? o upang manghusga? o upang makita ang ating sarili at tanggapin ang mga bagay bagay na sa atin ay hindi ipinagkaloob bagaman ay maging masaya dahil tayo ay nilikha at makita hindi ang kaguluhan sa mundo, bagkos ang kagandahan nito.

hindi ko alam kung sa akin ba ay nakabuti o nakasama ang pagnanais na kahit sa ganitong pamamaraan lamang ay makatagpo ng mga taong makakausap, makakasama, magiging kaibigan.

bakit mga mapanghusgang mata ay laging nakatingin? bakit mga utak ay hindi muna paganahin.

sa simpleng titik, pagsamahin ay salita ang sasambit. sa isang salitang pagdurugtungin ay isang makabuluhang pangungusap ang magagawa.

ngunit gaya nga ng isang tula, o isang litiratura, kailangn muna ng ibayong pagbasa at pagintindi bago ang tunay na kahulugan ay makuha. may mga salitang akala natin ay tama iyon pala ay mali ang ating pagpuna.

isang bagay na pinagpapasalamat ko sa ilan kong mahuhusay na guro ay ang pagturo nila sa akin, sa amin ng READ BETWEEN THE LINES at THINK BEFORE YOU ANSWER. na bago ang lahat, kailangan munang maniguro, manigurado, bago ang mga salita ay sa bibig natin ay lumabas.

hindi ko lamang alam kung sa lahat ng paaralan ay itinuturo din iyon.pero masasabi ko na hindi naman siguro.

at sa loob ng humigit kumulang sa limang taong pamamalagi sa ganitong klase ng “lipunan”, masasabi ko ring kay dami ng kaganapan. may maganda, may hindi.

ngunit sa kabila ng lahat, nagawa ko pa ding maging matatag. kahit alam ko na sarili ko lamang ang tangi kong sandigan. nasaan ang mga kaibigan? alam ko nariyan lang sila. hindi ko nga lang din  sa kanila nasasabi ang lahat lalong lalo na aking mga problema.

isang bagay na hindi ko pa pala nawawala sa akin, ang pagtatago ng sarili kong suliranin.

kayhirap pa din palang alisin ang nakasanayan. alam ko na sa ganung paraan, ako na ang may problema. ngunit ang hangarin ko naman ay sa kanila maipakita na ako ay ayus lang at hindi na kailangan pang alalahanin pa.

bagyo man ay dumating, alam ko na kaya ko itong lagpasan. dahil ako’y subok na ng panahon. lahat ng kabiguan ay akin ng natamo…at akin iyong sinuong ng mag-isa, karamay ang aking hangaring maipakita sa madla na kaya ko. KAYA KO.

apat na taon at limang buwan na ang lumipas mula ng lubusan kong isapubliko dito sa “lipunang”ito,kayrami ng nagbago.kayrami na ding mga kaganapang yumanig sa aking pagkatao. simula kung sinoo ako noon,

 

pero ang pinakamahalaga sa lahat ay hindi ang nakalipas. maaaring maging daan lamang iyon na ating panghahawakan upang mas maging matatag sa lahat ng hamong ating susuungin. dahil ang masmahalaga, ay kung sino tayo ngayon.at kung saan ang layo ng ating mararating sa hinaharap.

tingnan mo lang ang mundo na punong puno ng sigla at huwag magpaapekto sa anu mang sasabihin ng iba. yurakan man nila ang iyong pagkatao, tandaan mo, reputasyon mo lang ang mawawala sa iyo. REPUTASYON na siyang tingin sa iyo ng nakararaming tao. TINGIN SA IYO ng iba base sa kung ano ang nakikita nila sa iyo, at hindi kung sino ka nga bang talaga. sa huli, sino ba ang mas nakakakilala sa ating sarili? walang iba, kundi ang mismong may-ari.

at sa huli, sa aking isip ay sumagi, naging makabuluhan nga ba ang aking pag-asam na sa iba ay makihalubilo? o mas maganda pa noong tulad ng aking pagkabata na sarili lamang ang siyang sandigan? maaaring parehong importante maaari ding parehong hindi naman importante, ngunit ang alam ko, sa huli…sarili ko lamang ang masasandalan ko.

ngayon,muli kong tatanungin ang aking sarili, may kabuluhan nga ba na isapubliko ko ang aking sarili? ang aking sariling saloobin? dito sa ganitong KLASENG LIPUNANG ay isip ay tila sardinas na sa maliit na lata ay laman ay nagsisiksikan? mga isip na tila malaking lobo na sa unang tingin ay napakaraming laman, ngunit hangin lang naman? sa LIPUNANG panlabas na kaanyuan ang UMIIRAL? sa lipunang hindi marunong magtanong bago umaksyon? sa lipunang isang pagkakamali mo lamang ay imburnal na ang sayo’y sasalo?

para na akong aktibista sa lagay na ito. aktibistang mag-isa tungo sa hangarin ko. mag-isang diringkin ang hinaing ko. at dahil sa nag-iisa ako…diringgin nga ba ako?

ano ba ang basihan ng pagkakakapanalo sa husgado?iyon ba ay kung sino ang may masmalaking naibayad? iyon ba ay kung sino ang mas nasaktan sa kamaliang hindi naman talaga naganap? kay hirap balansihen ng mga bagay bagay sa mundo.

kayhirap lang patunayan ng tama kung sa iyong adhikain ay ikaw lamang ang nakikibaka. ngunit ang mahalaga naman talaga, ikaw ay nakibaka…ikaw ay nanindigan sa kung ano  tama.

kahit na wala ni isa ang sa iyo ay maniwala, tumayo ka lang…harapin ang bagong umagang sa iyo ay ibibigay. 

ngayon, muli kong babalikan…maykabuluhan nga ba ang aking ginawa humigit kumulang limang buwan na ang nakakaraan?

 

matapos kong ipunin ang lahat ng mga bagay bagay, oo masasabi ko na sa aking lakbayin sa kakaibang lugar na ito ay natutunan ko ang napakaraming bagay at nakakilala ako ng iba’t ibang pagkatao.

nagsara man ang unang tambayan, marami din namang umusbong na bago. kung saan bagong pagsubok din ang nakalaan dito.

oo, naging makabuluhan ang bagay na ginawa ko. para sa sarili ko oo. E, PARA SA IYO? ano nga ba? siguro hindi mo kailangang sagutin iyon.

sa panahong lumipas, natutunang kong maging matatag. tumayo ng tuwid. taas noong harapin ang lahat. hindi magpatalo at manindihan sa kung ano ang tama hindi lamang para sa sarili ko. at ang lahat ng iyon ay natutunan ko dahil sa desisyon ko, dahil sa SARILI KO.

  

 ngayon, mas nanaisin ko pang ibalik ang dating AKO. kung saan umiikot ang mundo ko sa mga bagay na gusto ko. pagiging makasarili man ang dating sa iba, ngunit alam kong sa ganitong paraan ay matatahimik din ako, kahit papaano.

hindi ako sumuko. hindi ako nagpatalo. maninindigan pa rin ako, sa mga bagay na gagawin ko.

at kung sa tingin ng iba ay ito’y dahil sa nanalo ka, nagkakamali sila. dahil hindi sa lahat ng pagkakataon ay para sa iyo ang korona. sasabat lang naman tayo sa mga bagay bagay na ating nakikita o naririnig kung tayo ay tatamaan.

pero anu nga ba ang karapatan mong pagselosan ang kalandian ng taong iyong mahal, ee ikaw lang naman ay kaniyang kaibigan?

minsan, subukan din nating magbungkal. dahil sa ganung paraan, hukay ay lalalim. mas marami ang doon ay ating mailalagay. dahil hindi sa lahat ng pagkakataong ating makita ang kumikinang na bagay ay ginto na kaagad.

at kung alam mong tama ang iyong pamamaraan ng pagtatanim, hindi ka makikinig sa mga sasabihin ng iba na wala namang alam sa larangang ikaw mismo ay bihasa. maliban na lamang kung sa iyong ginagawa, sa iyong sarili ay wala ka naman palang tiwala.

ngunit papaano mo nga ba masasabi ang kagalingan niya? ibabase mo ba sa papel na kaniyang ipinapakita? o ipinagmamayabang? papel na nakasaad ang lahat ng kaniyang KAGALINGAN at KAKANYAHAN? na parang YU-GI-OH card lamang na sa telebisyon, lahat ng nakadrawing ay pawang KATOTOHANAN, ngunit sa totoong buhay ay pang-DISPLAY lang naman!

lahat ng bagay ay mawawala. lahat ng bagay ay magbabago. ang lahat ng tatag ay mapapagod din. at masasabi kong muli ang aking katanungang may kabuluhan nga ba? ang aking kasagutan ay…ako,sa ngayon ay pagod na. ngunit muli akong babangon sa pagkakahimlay matapos ang pahingang aking inaasam.

hindi pa tapos ang laban. lakbayin ay pasimula lamang. marahil ay ITO NGA AKO NGAYON.

 

ngunit ang tanong ay, sino nga ba ako…PAGDATING NG PANAHON?

even if most people judge me for the way i live my life, based on how i dress, how i carry my self and the people i go with, but i tell you this, they know nothing about me for they don’t know the burden i carry, the roads i took and the path i’m going. i do believe that if no one can understand my silence, no one can understand my words.

i love the limelight, i love the crowd, and i love the culture i breathe, but there are times that I want to escape it all and seek comfort in my bed, be left alone to admire the beautiful scenery around me…and now, I think, it is goodbye for a while. ill keep my self inside the box again.

i will breath in a place with the aim of silence.

there is no treat for depression and contentment is an enduring combat. i doubt if i have to clash for as long as i exist. i doubt if it is worth it. but i know, time will come, and everything that we do in life will have it’s worth.

ilang taon akong nabuhay na sarili ko lang ang aking kasangga, at patuloy akong mabubuhay na sasandalan ko ang aking sarili.

ang pagtitiwala sa iba’y isang sugal na hindi mo alam ang kalalabasan sa huli. maaaring iyon ang iyong ikapanalo, ngunit maaari ring iyon ang dahilan ng iyong pagkabigo.

sinubok na ako ng napakaraming kabiguan ng mundo. ngunit patuloy akong tumatayo. ngayon ay napagod lang ako. darating din ang panahong makikita ng mundo ang LIWANAG ko.

ilang bagyo na ang sinuong ko mag-isa, ngayon pa ba ako susuko?

hindi ito ang katapusan, ito pa lamang ang unang hakbang…tungo sa isang mapayapang pamumuhay.

hindi ko limos ang awa o simpatya ng karamihan, bakit ko ginawa ito? dahil ito ay ang totoong gawain ko. isa akong BLOGGER. at “trabaho” ko ang lumikha ng mga babasahing patungkol sa aking sarili na siyang pokus ko mula ng sinimulan ko ang pagbubukas ng sarili ko sa publiko.

darating ang panahon na wala ni isa ang maniniwala sa iyo…maliban sa sarili mo. kaya kailangan mong maging matatag upang humarap sa mundong ikaw ang tinitingnan ng lahat.

muli, ako ang isang nilalang na nagkubli sa ngalang likha ng isip, “ZYCHE”, ito ang ilan sa paglalarawan ko sa mundong ginagalawan ko, maaaring punong-puno ito ng negatibo, ngunit ang paraan lamang ay harapin ito ng buong buo…tawanan ang mga maliliit na isip na mahilig maglubid ng buhanging…ang alam ko lang, lahat ng ginagawa ko ay MAKABULUHANG magagamit sa TOTOONG BUHAY…ganun lang kasimple ang buhay ko noon, ganito na kagulo ngayon…at ito ang aking…

  .

 

KAHINAAN.

Friday, February 10, 2012

“puro ka reklamo, ano na ba ang nagawa mo?”

mga katagang lagi kong sinasabi sa sarili ko.

bakit? dahil minsan, o madalas sa ating buhay, napakarami nating nais baguhin sa mga bagay bagay na ayaw natin.

ngunit bakit nga ba iba iba ang nais ng bawat isa?

kaydami namang bagay na mas magandang pagtuunan ng pansin, ngunit mas nais nating manita. manita ng mga bagay bagay na alam nating may masmaganda pang kalulugdan.

bakit ko nga ba sinasambit ang mga bagay bagay na iyan. sa totoo lang naman, ngayon ako’y nasasaktan.

sakit na dulot pa rin ng katotohannag pilit kong nililisan.

hindi naman ako sumuko. ngunit gusto ko na ring huminto.

sakit ay tila unti-unti ng sa akin ay bumabalot.

pagbalot hanggang sa pakiramdam ay hindi na makahinga.

minsan, naisip ko lang, itong sakit ba ay gawa ng iba o likha lamang ng aking mga mata sa mga bagay bagay na aking nakikita, o aking napupuna?

ngunit katotohana’y hindi ito kathang isip.

nais ko na lamang manahimik. magpahinga. huminga.

sa totoo lang ako’y pagod na. ngunit alam ko na ang mga taong marunong makaramdam ng pagod ay walang maaabot. walang makukuha.

at sa huli, alam ko, nais ko pa ring ipagpatuloy. nais kong ituloy. kahit alam kong tapos na. kahit alam kong wala na…

ngayon alam ko na…

ngayon tanggap ko na…

na ito, ang aking kahinaan.

HAPLOS

Wednesday, January 18, 2012

tandang tanda ko pa ang panahon kung saan aking unang nakita ang aking guro at kaniyang ipinakilala sa amin ang kaniyang subject na ituturo.

sa totoo lang, wala akong pakialam nun, dahil lagpas alas sais na ng gabi ang oras namin sa kaniya at 7:20 ng gabi ang tapos ng klase namin sa kaniya.

wala din naman akong aklat sa subject na iyon kaya halos hindi na lang ako nakikinig sakaniya.

hindi ko lang alam kung bakit noong mga panahon na iyon ay bigla na lamang akong natuwa sa kanilang pinag-uusapan at nang akin iyong napakinggan, doon na nagsimula na ako ay mahumaling.

simula ng araw na iyon, nagtuloy tuloy na ang aking pagkahilig doon.

so subject bago ang time niya ay hindi ako nakikinig sa aking guro bagkos ay nanghihiram ako ng aklat ng aking kaklase upang sa subject na aking pinakagusto, ako’y may mabasa.

sa umpisa ay hindi naman niya pansin ang aking “husay”. hindi nga niya ako pinili na isali sa contest para sa subject niya. 

sumama ang loob ko noong mga panahon na iyon. pero hindi yun naging dahilan upang sumuko ako. masnagpakitang gilas pa ako sakaniya.

mula noon, kahit salat ako sa kagamitan gaya ng aklat at lalung-lalo na ang calculator, talagang pinag-iibayuhan ko ang aking pag-aaral sa subject niya.

siya ang aking naging inspirasyon kaya narito ako, tinatahak ang landas na gaya sa kaniya.

ngunit sa halos dalawang taon ko sa harap ng iba’t ibang personalidad, ni isa ata ay walang may nais na mahalin ang subject na sadyang napamahal sa akin.

hindi ko mawari ang dahilan. 

kay hirap lang isipin na bawat isa ay muhi sa kaisa-isang bagay na hinding hindi mo ipagpapalit sa kung anu pa mang luho o trabaho sa mundo.

at sa panahong ito, kay lungkot lang malaman na wala ni isang nakakaintindi ng mga bagay bagay na ginagawa mo.

hanggang sa matanggap ko ang mensaheng ito:

kay sarap lang basahin sa kabila ng lahat. na minsan, may isang taong natuwa at minahal din ang bagay na minamahal mo ng dahil sa iyo.

masaya ako, dahil kahit sa maliit na bagay, nagawa niyang magpasalamat. sa kabila ng panghuhusgang hindi man sabihin ay ramdam naman, may lilitaw at lilitaw pa din pala na kaliwanagan.

dito lang, kontento na ako, dahil alam ko, gaya ng chemistry teacher ko noong HS ako, hindi lamang niya tinuro sa amin, sa akin ang mga bagay na alam nalalaman niya, bagkos tinuruan niya akong mangarap sa buhay… 

ngayon, mga luha man ay pumapatak, ito ay dahil sa kaligayahang nararamdaman ko na sa kabila ng lahat, may tao din pala na natulungan at naapektuhan ko.

“…alam ko un. kya nga sinabi ko sayo para alam mong may natulungan at naapektuhan kang studyante ) nyt2.” -amp

SALAMAT DIN SAYO

HIBLA

Friday, January 6, 2012

paano nga ba sinusukat ang galing ng isang tao? ito ba ay nababase sa kaniyang pisikal na pustura?

may iba’t ibang uri ng tao.at kada tao ay may kani kaniya ring bagay na pinakaiingatan.

pinakaiingatan…maaring ito’y  mahalaga sa kanila o kung anu pa man.

may mga tao ding handang lumaban hanggang kamatayan upang pangalagaan lamang ang mga bagay na iyon.

ngunit bakit may iilan na ang hilig mangialam? kung tutuusin ay ano ba naman ang kanilang pakialam?

kayo ba ay nasasaktan? kayo ba ay nahihirapan?

hindi naman kailangang ipagpilitan natin ang ating naisin saibang tao na gawin nilaiyon dahil pasasaan pa’t buhay naman nila iyon.

hindi natin maaring sabihin na mas alam natin kung ano ang tama sa mali dahil mas matagalna tayo sa larangang iyon o kung anu pa man…dahil kung ano ang bagay na kinalakihan mo may maaaring taliwas sa bagay na kinalakihan ng nakararami.

at hindi porket pabor sa nakararami ay siya ng tama.

sa paglipas din naman ng panahon ay kaniya ding malalaman kung ano ang dapat niyang baguhin sa kaniyang sarili. 

at sa paglipas ng panahon ay atin din namang mababatid ang pagbabago sa bawat isa.

hindi na dapat pang ipagpilitan sa iba ang iyong nais ipagawa sa kaniya.

MENSAHE

Thursday, January 5, 2012

 

 

 

 

 

“sir thank you for teaching us and for sharing your knowledge. forgive me for my sin and absences. i have sick kasi ng nakaraang araw eh. yun lang”

-von

 ”thanks po sa lahat. ang galing nyo po magturo ng mga lessons namin at thanks din dahil kahit papano close tayo…sana pag wala ka na wag nyo kaming kakalimutan, at sorry kung minsan pasaway kami sayo at makulit, pero love ka namin. sir sana mag-ingat kayolagi <3 at sir sana maging successful ka…thanks po sa lahat <3 <3 <3″

- bing

“sir salamat sa lahat ng tinuro nyo sa amin. kahit na kaming lahat ay magulo at paminsan minsan ay di nakikinig sayo. salamat sa pag-aaruga niyo sa amin”

-moreno

“alam mo nung unang kita naiimbyerna ako kase feeling ko K.J. ka tsaka lagi mo pa ko tinatawag kaasar…ehhhe =) Pero ngayon nakilala na kita mabait at kalog ka pala tsaka game ka sa lahat, go go go. sana wag kang magbago pagpatuloy mo ang maganda mong ugali malayo mararating mo. sana marami ka pang maging kaibigan na mababait din. sana matupad yung mga wishes mo para sayo at sa parents mo. isa kang ala ala na hindi namin malilimutan. may nakuha kaming aral sayo super dami basta wish you all the best”

-mariella

“sir salamat sayo na nakilala ka namin napakabait mo sana magturo kana ulit sa amin. maraming salamat sir. sana ipasa mo ako sir!!! ngayong 3rd grading, sir please? thank you”

-palomo

“ei sir, feel ko dati your so sungetyes pero drama ko lang pala un.ampf super malala ka pala dun hayzt dont forget us lalo na ako hihhi. thanks sa lahat kahit makulit kami okie lang yun kahit minsan asar kana. ui malala ka na. pagamot ka na. sama mo na si bryll at rodelia, parehas kayo may sakit sa heart. (we are cute ay mali, ako lang pala) <3 <3 <3 <3″

-maffie

 ”sir noong una kitang nakita nalaman ko na mabait ka. kasi sir mukhang maamo yung mukha mo. sir nung ikaw na yung nagturo parang ginanahan akong makinig. kasi si sir A nakakaantok magturo eh. sir marami akong natutunan sa iyo salamat po sa lahat. wag kang maingay sir. pssssttt…”

-lloyd

 ”sir ang gara noh ang bilis ng panahon hanggang ngayon ka nalang. imagine ikaw lang yung intern na naging ka-close namin, nakakasama sa mga kasiyahan, sa inuman ehheeh kaso lang hindi ka umiinom. pero sir kahit makulit kami ni mariella at laging nag memake-up, marami pa rin kaming natutunan sayo at mamimiss ka namin ng sobra. ingats ka palage sana maging magaling kang teacher sa science. luv you sir R. encina i miz u so much”

-violy

“sir salamat sa lahat ng tinuro nyo sa amin pagpasensyahan mo kami kung minsan pasaway kami”

-sean

“Hayzt. kakalungkot talaga, ang bilis naman ng panahon parang kailan lang pinagalitan mo pa ako, tapos nakasama ka namin sa mga gimik namin. grabe! i really cant imagine na aalis ka na! super mamimiss ka namin! pero sana dumalaw ka sa amin tsaka walang kalimutan! wag ka po magbabago and sana tumangkad kana. til hir nalang naiiyak na ako eh. yub u! mwah! (from your favorite student before)”

- alyssa aka juana

 ”sir, YES aalis na (joke) salamat sa pagtuturo sa amin magaling kang guro ingat na lang lage love you ehheheh huhuhu <3″

-cedrick

“sir, salamt sa lahat. ikaw lang ang naging teacher namin na naging close naming lahat…tsakayhanks you dahil kahit makulit kami nag tsaga ka para may matutunan kami at sana maging magaling kang teacher sa chemistry”

-telen

“sorry sir sa nagawa ko sayo nung kagabi na may sinabi ako sayo ng masamang salita. alam ko galit ka sa akin kaya im very very sorry. salamt nga po pala sa iyong pagtuturo sa amin kahit na maingay at makulit kami ay pilit mo kaming tinuruan kaya nagpapasalamat ako sayo. I miss you good to your course and good health”

-pascual

“sir kahit minsan nyo lang akong nakita sana alam na mahalaga ka sa amin dahil si sir A ay GRABE magturo samin at sir salamat nga pala ng madame. thnx =) PS sana sir ipinasa nyo ako hu!”

-silverio

“sir palaki ka…sana maging teacher ka..yun…ge sir, inagt”

-dino

“thank you po kasi naging teacher ka namin, sorry po kung lagi akong makulit, thank you po kasi kapag walang lessons nakikipaglaro ka samin, lagi kaming masaya kapag andito ka, sana wag ka po magbabago sana dito ka magturo at sana wag po kaming kalimutan. i will miss you”

-marjury

 ”salamat sa lahat ng mga naituro nyo sa amin at salamat sa pag titimpi nyo sa amin. good luck sa inyo sir”

-arnold

“sir salamt sa pagtuturo nyo sa amin! kahit minsan hindi namin kayo nasusunod, pero mabait po kayo sa amin maraming salamt po sa pakikitungo sa amin maraming salamat po… ako po si cherry-ann valleser nagmamahal!!!hehehe =)”

-cherry

“hi sir, maraming thank you sa pagteach nyo sa amin…maging dakilang guro kayo sana. wag lang kayo makalimot na magpray kay BRO. dear charo, eto number ko sa smart 0*********0″

-manuel

“i love you sir, ingat lage yes aalis na (joke) thank you sa pagtuturo, god bless…”

-jomarie

“sir, thank you dahil kahit ganitokami kagulo ay tinuturuan nyo parin kami. sir, thanks you din sa mga jokes…ehhehe…wala na akong masabi eh”

-flores

“sir salamat po sa pagtuturo nyo sa amin na kahit na kami ay pasaway ay pinagtyatyagaan mo po kami at salamat din po sa bawat araw na napapasaya mo po kami. at sana po ay pagbutihan nyo pa po ang pagtuturo di lang sa amin kung di sa susunod nyo pang tuturuan. sana sir wag magbago yung ugali nyo tulad na lang ng pagpapasaya sa klase. thnaks PS ipasa mo ko sir”

-ignacio

“sir thank you ahil ang bait nyo samin sana po ay hindi kayo magbago…sana maging successful kayo sa buhay…sorry kung magulo kami sa klase nyo mamimiss kita sir. salamt ingats po <3 <3 <3″

-editha

“sir salamt po sa pagtuturo nyo sa amin kahit po na maingay kami pinagtyatyagaan nyo po kami. sama po hindi kayo magsawa sa amin na magturo. salamat po sa lahat, always take care”

-doroy

“hi sir, thank you po sa pagtuturo mo. =) god bless sir encina goodluck and more blessings to come in your life =) nung una sir parang ang sunget mo hehehe di po pala. i think napaka friendly mo kahit di po tayo naging close dito sa room sir love yahhhh..=) mwah… always pray to god. i pray for you sir =) godbless”

-concensino

“sir salamat po ng madaming madami baka naman kase umiyak pa po kayo ee.hahha mamimiss ka po namin super duper to the highest level sana po wag nyo po kaing makalimutan lalo a ako si red hahha di ko din wawala yung candle na binigay nyo po sakin red talaga ang bongang color po. madami salamt sa kabutihan nyo”

-red

“hi sir, kamusta naman? ehehhe! ahm, may comment ako sayo, una sa lahat gusto kita pasalamata. salamat sa pagtuturo sa amin kahit na minsan mga pasaway kame! sorry nga pala kung natatarayan kita. hayaan mo di naman ako kawalan diba?hmpf. goodluck and godbless =) sorry kung di me makapunta ah! di naman ako kawalandun eh! thanks”

-pamela

“salamat sa lahat ng naituro mo sana ganyan din yung mga susunod na mga estudyante mo huh, yung effort mo sige sagad mo pa darating ka din sa point ni sir A. ingat ka palage sir ah. sir friends for tomorrow only ha, kasi tomorrow never ends, hayop!!! we prayed to god then he did send you to be our trusted friend. we’ll stand by until the end coz thats what friends should do. XD”

-justin

“my message for you mr. encina is thank you for teaching us the importance of chemistry nd i hope you have good future after you graduated college. thank you very much and im sorry for the sins i have done. thank you and good luck, god bless”

-mandria

“sir!!! mamimiss ka namin. sana maging magaling kang teacher. thnaks sir sa binigay nyo saamin na kaalaman. Alam mo sir matalino kang estudyante at ipagpatuloy mo lang ang pagiging palabiro. thanks ingat.”

-manojo

“Sa lahat ng naging intern namin ikaw yung pinaka da best at ikaw yung nasasakyan yung mga trip namin. salamat sa pagtuturo at pakikisama samin. salamat”

-pestillos

“maraming salamat sa lahat ng naituro mo sa amin sa araw araw na kahit kami ay makulit at parati nyong napapagalitan sana may mapatawad mo kami sa aming kasalanan sayo. sana ay marami pa kayong maturuan na iba saa rin makapagtapos kayo ng college nagamamhal, arnel”

-baldrez

“thanks sir sa lahat ng natutunan namin sayo. maging mas magaling na guro ka pa sana sa mga susunod pang years. thanks sir kasi tinuring mo lang kaming mga tropa mo lang. sir bawasan lang pagiging makulet…ahahaha joke lang…thanks sir’

-cortez

“sir, anu ba kasi po dapat nag extend ka pa ng matagal kasi po ang good nyo eh. alam nyo po kulit nyo…sobra kayo na po yung pinakamakulit sa lahat e e e e kayo lang nakikijoin samin talaga. mula 1st eyar ko hanggang ngayon, ngayon lang ako nakakita ng katulad nyo. e txt txt nalang po tsaka minsan sana chat…sana po wag kayong magbago kasi ang cute nyo eh…=) stay good stay healthy and stay sweet…alam ko naman kasi na magiging successful kayo e…basta ui sir visit kayo dito lam ko po kasi may JS kami e punta po kayo…good luck sir sana humaba pa yung bangs nyo heheh stay cool and stay to be a good friend to everyone…take care and god bless. we appreciate all the hings you’ve done to us.”

-joana

“thanks for spending time for us and sana makagraduate ka ng maayos at maging very excellent na teacher someday ka at sorry kung minsan hindi kami nakikinig huh very thankful kami na may sir encina na nagturo samin at sana hanggang sa labas ng skul magkakaibigan pa rin tayo at kung may gusto ka kay ________ pwede mo xa ligawan eheheh…joke good luck” 

-panelo

“sir encina, thanks sa lahat ng kabutihan na ibinigay nyo sa amin at thank you din sa pagbibigay nyo sa amin ng kaalaman sa pag-aaral, salamt din sa lahat ng masasayang moment dito sa classroom…good luck”

-judie anne

 ”ampf…sir! thank you sa lahat ng pagsisikap na binigay nyo samen sa lahat ng effort at pag-unawea. maraming salamat sir kung minsan magulo at maingay kame napagpapasensyahan mo kami maraming salamat. sana maging magaling na guro ka!!! lage nyo lang lakasan loob nyo at wag susuko…bye bye sir =P”

-delio

“ayun, una thank you kasi natuto ako sa inyo thank you kasi u treat us as ur bothers an sister thank you kasi hindi ka kj samen, thanks you kase ikaw yung pinakaclose namin na intern namin basta sir thank you sa lahat lahat. ill miss you. i love you sir”

-wendy

“1. hi sir!!! mamimisska namin lalong lalo na ako!!! kala ko masungit ka pero mabait at makulit ka pala!!! mamimiss ko yung kakulitan at tawanan natin. we really miss you we love you so much. =P”

-nicole

“first and foremost, i would like to say thank you ^_^ for the knowledge you share to us, for the happiness and also for the bonding i also want to say sorry for being noisy sometimes and for the unwanted movement like using a mirror heheh =P. I wish when 10 years later, when we met, you eill still recognize and remember us. we love you sir and were happy to be your students although it is for short time. We promise that we will treasure the knowledge you bring to us. thank you ^_^ mwah =)”

-ghaiyle

“mr. choosy! sir encina, mamimiss ka namin sobra. sana wag kana umalis! magturo ka nalang dito, cge na. sir, magaling ka magturo sobra (ehem) sir wag ka sanang panghinaan ng loob sa mga darating na problema!!!sana bumalik ka dito”

-yhen

“sir first of all i just wanna thank you for everything…sa kakulitan and also for teaching us kaw lang po yung intern na pinapamasaya naming nakasama lagi kasi yung iba po kj ee! heheh…sana wag ka na nga umalis para meron kaming teacher na sobrang saya kasama. sori kung minsan makulit kami na sobra sobra poe namin ikaw mamimiss namin promise. god bless =P and more sucess in life…love you sir…mwah

-cindel

“bye sir. thank you sa lahat kasi ikaw lang yung pinaka makulit at mabait at pinaka maging close ko. alam mo ikaw yung parang kuya ko na talaga kasi wala akong kuya. hindi kita makakalimutan kasi parang hindi ka namin  teacher, parang best friend ka lang namin. sana maka graduate ka. nung una kitang nakita kala komasungit ka yun paka hyper ka parang ako. sige kuya dito naalng madrama na ee”

-bryll (kapatid)

“sir, thank you po sa pagtitiis na magturo samin kahitsobrang magulo kami. thank you dahil sobrang pasensyoso kayo kahit halos kami ay hindi gumagawa ng assignments. sir sobrang bait nyo po samin kaw po yung teacher na gusto ko na magtiro. thank you po. ingat po lagi and godbless to you. good luck po sa carrer =) mamimiss ka po namin…muapz love you bye sir huhuhu T_T”

-williard

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~